شنبه رفتیم فوتبال. یعنی رفتیم استادیوم تماشای فوتبال. هانوفر و کارلسقوهه. در نهایت ۲-۲ شد. وحید هاشمیان هم دقیقه ۷۰ اومد تو و یه شوت خطرناک هم زد که تلویزیون اون بالا ۲ بار نشونش داد به عنوان صحنه خطرناک.
دقیقه ۹۲ ما (هانوفر!) یه گل زدیم که بازی شد ۳-۲ . ورزشگاه از خوشحالی ترکید. اما داور گل رو آفساید اعلام کرد. ما هم به نشانه اعتراض سوت کشیدیم. داور که سوت پایان بازی رو زد دوباره سوت کشیدیم. حتی وقتی داور میخواست از زمین بره بیرون هم سوت کشیدیم که این بار من دلم براش سوخت.

بعدش منتظر موندیم که صحنه ها رو که تو تلویزیون ورزشگاه نشون میده ببینیم آفساید بوده یا نه. البته خیلی دردناک بود چون تماشاچیای کارلسقوهه داشتن از بازیکناشون تشکر می کردن به صورت هماهنگ و این ریتم مسخره ای که دست می زدن و آخرش می گفتن دانکه (ممنون) بسیار فضا رو دردناک کرده بود.

همه صحنه ها رو نشون داد به غیر از صحنه گل آفساید ما. ما خیلی عصبانی شدیم و سوت کشیدیم.

از شیر سماور و اگزوز خاور خبری نبود.

اگه بگم که تعداد زیادی جای مخصوص معلولین بود که با چرخ بتونن رو سکو قرار بگیرن و بازی رو ببینن خوب لابد میگین این محمد  ندید بدید داره باز شلوغ میکنه ...می خواد بگه اونجا خیلی فرق داره....
اما اگه بگم تعدادی کور هم بین تماشاچی ها بودن که با هدفون هایی برگوش بازی رو دنبال و بقیه تماشاچی ها رو همراهی می کردن چی میگید؟